, ,

KAÇMA!

Cuma, Nisan 01, 2016


Neyden kaçtıysam ona kendim dönmek zorunda kaldım...

"Vay be, ben neymişim!" diye kendimle övündüğüm ve "Aslında bir hiçmişim!" dediğim zamanlar arasında sanki bir saniye bile yoktu.

Nefret ettiğim ya da kendimden nefret ettirdiğim her şey eninde sonunda karşıma çıkıyordu.

Affetmeliydim ya da affettirmeliydim kendimi.

Kimden kaçtıysam ona "beni" kendi ellerimle teslim etmek zorunda kaldım...

Yarım kalmış yüzleşmeler, yüzsüzleşmeler, iki yüzlülükler vardı.

Kaçak dövüşler artık bir mağlubiyet ya da galibiyet bekliyordu.

Belli ki eksikti hikâye, edilmemişti daha son cümle.

Belki de sınavı geçememiştim ya da kendime söz geçirememiştim.

Ne zaman birinden, bir şeyden koşar adım uzaklaşıp kilometrelerce yol aldığımı zannetsem

Dönüp dolaşıp yine onun olduğu yere vardım.

Çünkü dünya yuvarlıktı

Ve insana dünya üzerindeki en uzak mesafe aslında

Kendi sırtıydı...

Terk etmek sandığım şeyin adı belki de kaçmaktı.

***

Bir gece yarısıydı.

İçimdeki ses bir el ateş etti ve şöyle dedi:

Başladığın yerde biteceksin

Çünkü dünya yuvarlak.

Kaçma!

BUNLARA DA GÖZ ATABİLİRSİNİZ

0 yorum

BUMERANG

Bumerang - Yazarkafe

BLOG ARŞİVİ

İLETİŞİM

info@diliminayariyok.com