,

KAHRAMAN

Çarşamba, Temmuz 02, 2014


Herkes bir kahraman arıyor kendine.

Bir gün biri gelsin ve hayatını değiştirsin...

Bir gün biri gelsin ve yükünü sırtlasın...

Bir gün biri gelsin ve onu keşfetsin...

Birileri hep birilerinden medet umuyor. Kendi omuzları bile ağır gelirken kendine, bir başkasının onu omuzlarında taşımasını istiyor.

Herkes kolaycı, herkes hazırcı, herkes armut piş ağzıma düşçü.

Emek, emek, emek... Bütün güzelliklere çıkan yol o, hayata anlam katan...

Herkes birer prens, prenses. Hayatın kendisine altın tepsiyle bütün nimetlerini sunmasını bekliyor. Kendinde bunu hak görüyor.

Hayretle izliyorum herkesi. Ağzım bir karış açık havada seyrediyorum bu özgüveni. Aslında özgüven gibi görünen hadsizliği, kendini bilmezliği...

Kimse kendi gerçeğiyle yüzleşip de hayattan talep ettiklerini hak edip hak etmediği sorgulama zahmetine bile girmiyor.

Herkes her şeyin en güzeline, en mükemmeline layık ama hiç kimsede layık olmak adına bir çaba, bir nezaket yok.

Annelerin, babaların şımarttığı ve dünyanın en değerli varlığı olduğuna maalesef inandırdığı o kızlar, oğlanlar hayata karışmak yerine hayatta hep sapla samanı birbirine karıştırıyor.

Hayat filmlerdeki gibi mükemmel değil. Bilmeyene en akılda kalıcı şekliyle de öğretiyor.

Emek vermeyi, kazanmayı, biriktirmeyi bilmeyenler eline gelen fırsatı da kısmeti de tek bir hamleyle devirebiliyor.

Çekilişten son model lüks bir araba kazanmışsın ama vergisini ödeyecek paran yok. O araba senin neyine misali...

Birileri hep bir şeyleri birilerinden bekliyor. Onların yerine bir şeyleri hep o birilerinin yapmasını... Tek bir ağaç dikmeden, birkaç damla bile terlemeden...

Ne hikmettir ki yine hayattan yana en çok bu insanlar şikâyetçi oluyor...

Birileri hep bir kahramanın gelmesini bekliyor. Ancak hiç kimse kahraman olmaya çalışmıyor.

Her masal bir kahramana ihtiyaç duyuyor ama kimse kendi hikâyesinde devleşmiyor.

İşte öyle...

BUNLARA DA GÖZ ATABİLİRSİNİZ

0 yorum

BUMERANG

Bumerang - Yazarkafe

BLOG ARŞİVİ

İLETİŞİM

info@diliminayariyok.com