,

YANILSAMA

Cuma, Şubat 07, 2014

Ben iyi insan olmayı kötülerden öğrendim.

İyi insanları çok sonra tanıdım ama ilk görüşte de tanıdım onları.

Aradığım bir doğru var. O doğruyla henüz karşılaşmadım.

En azından benim için 'doğru' olanla.

Her hataya düştüğümde doğruldum ama.

Hep doğru durdum.

Bu yüzden hayatta hiç 'keşke' demedim. Hiç pişmanlığım olmadı.

Benim gibilerin en büyük yanlışı da olsa olsa akşam yemeğinde iki sipariş arasında kalıp, daha az beğeneceğini seçmektir. Onu da yine tecrübe ederek öğrenir.

Ben böyleyim.

Nasıl mıyım? Sen ne görüyorsan, işte öyle. O kadar.

Ne daha az ne daha çok.

Evet, yanıldım. Belki sen de yanıldın. Yanıldık.

Ben hep kendimdim. Kartlarımı hep açık oynadım. Maske takmadım. Zırh kuşanmadım.

Sonra bir son söz aradım. Nasıl desem...

Bu el senin elin. Ben elim, elenebilirim ama bir gün sıra kendini elemeye geldiğinde ne diyeceksin?

Demek istediğim o ki

Olmak istediğin biri var ama o sen değilsin.

Sonuç olarak

İkimiz de yanıldık.

Üzüldüm mü? Evet... ama şimdi daha 'iyiyim'.

BUNLARA DA GÖZ ATABİLİRSİNİZ

1 yorum

  1. Bu mektubun bizi olmadığı aşikar. Önce sağlık olsun, senin canın sağolsun, deyin bence. Hayatta bir kapı kapanır, bir kapı açılır. Hayat herkes için böyle ve her türlü iyi, kötü ve beklenmedik sürprizlere açıktır. Neapcan, kendine iyi bakcan.

    YanıtlaSil

BUMERANG

Bumerang - Yazarkafe

BLOG ARŞİVİ

İLETİŞİM

info@diliminayariyok.com