, , ,

BEN O İNSANDAN KORKARIM

Pazartesi, Ağustos 01, 2011

Bazı insanlar vardır hayatta... Ben o insanlardan korkarım ve hatta ödüm kopar. İyidir o insan özünde ama onun öyle kalın duvarları vardır ki... Yıkmak için koştuğunda çarpar da kanarsın. Yaraları vardır o insanın. Ben en çok yaralı insandan korkarım.

Ne yaparsan yap, yıkamazsın o kalın duvarları. İçeriye girip neler olup bittiğini göremezsin. Bilirsin ki fırtınalar kopar onun içinde... Senden benden daha çok. Bilirsin ki çok ağlamıştır o. Senden benden daha çok. Özünde iyidir o insan iyi olmasına ama...

O da nihayetinde bir kalp taşır, o da sevmiştir... Belki de senden benden daha çok. Yanmıştır canı bir defa. Bu yüzden korkmaz can yakmaktan o. Onu da yakmışlardır zamanında. Bu yüzden sevmez, sevemez o. Korkar sevmeye o. Ağzınla kuş tutsan da yaranamazsın ona. Derdini sorsan anlatmaz, üstelersen kızar. Yarası kanadıkça seni de kanatır o.

Ben o insandan korkarım; çünkü sevmeden sevdirir o kendini, özlemeden özlettirir, inanmadan inandırır, kanmadan kandırır. Yarasını beresini bilirsin bilmesine de yine onu istersin. Eğer birazcık şansın varsa, sevgisinden bir parça tadarsın. Yalan sevgisi böyleyse gerçeği nasıldır kim bilir diye düşünürsün.

O bakar mı senin gözünün yaşına? Bakmaz... Öpüşürken bile bir başkası vardır onun aklında. Hiçbir zaman belli etmez bunu ama sen hissedersin. Senin de canın yanmıştır artık, geçmiş ola. Sen de yaralı berelisindir artık. Artık sen de kalp kırmaktan korkmazsın; çünkü bir defa sen de çok kırılmışsın.

Bir gün gelir de pes edersin. Öyle bir pes edersin ki... Sevdiğin kadar. Öyle bir pes edersin ki... Ağladığın kadar. O yarayı hiçbir zaman sarmazsın hep acıtsın canını diye. Acıtsın ki yaşadıklarını, sana yaşatılanları unutmayasın. Oyuna gelmeyesin bir daha.

O da yarasını hiçbir zaman sarmaz, hep açık tutar. Canı yansın ki karşısındakini yakarken gözü kara olabilsin. O zaten hep bencil olsun. O öyle bir yakar ki düşünmeden yakar, bencilce yakar. Kalbi uzaktır onun. Uzaktan uzaktan yakar o. Yanındayken bile hissettirir sana uzaklığını. Onun uzaklığı dokunuşunda bile vardır. O kadar uzaktir ki o, acele etsen de yavaş yavaş yürüsen de olmaz. Yakalayamazsın.

O yaralar ama öldürmez, dursan da sana git demez. O, arada sırada kendini hatırlatır. Hayatından çıkmaz ama hayatına girmez de; çünkü korkar o... Senden benden korkar. Aslında her şey korktuğundandır. Korkar sevmeye, korkar güvenmeye. Kalbine bir şans vermeye o kadar korkar... Kalbini açmaya, tekrar âşık olmaya... Onun sevmeye cesareti yoktur. Onun sevmeye yetecek gücü yoktur.

İşte ben o insandan korkarım. Kimseyi sevmeyenden korkarım, sevemeyenden korkarım, güvenmeyenden korkarım. Ben en çok da yaralısından korkarım. Gözleri, sözleri uzak olandan korkarım. Ben benden korkandan korkarım.


BUNLARA DA GÖZ ATABİLİRSİNİZ

1 yorum

  1. günlerdir yeni keşfettiğim blogunuzdaki yazılarınızı keyifle okudum ama bu yazıda takıldım, bugünlerdeki halimi özetleyen müthiş bir paylaşım, emeğiniz ve harika anlatımınız için teşekkürler...

    YanıtlaSil

BUMERANG

Bumerang - Yazarkafe

BLOG ARŞİVİ

İLETİŞİM

info@diliminayariyok.com